Pochodzenie shih tzu owiane jest mgłą tajemnicy. Rasa ta powstała w Tybecie, ale nie wiadomo dokładnie kiedy to się stało. Tybetańskie psy zajmowały w tamtejszym społeczeństwie szczególne miejsce - wyznawany w Tybecie buddyzm przypisywał im rolę opiekunów domostwa. Hodowane były w klasztorach i pałacach, traktowano je z sympatią i opiekowano się nimi starannie.
          Dzięki bliskim związkom handlowym, a później i
politycznym, między Tybetem i Cesarstwem Chińskim
przodkowie shih tzu trafili na cesarski dwór w Pekinie.
Wiadomo, że co najmnie od XVII wieku, gdy do władzy
doszła dynastia Manchu (Ching), w pałacu cesarskim
utrzymywano dużą liczbę psów.
          Były one otoczone troskliwą opieką i planowo
hodowane. Celem hodowli było uzyskanie jak najmniejszych rozmiarów i jak największego podobieństwa do lwa.
          Szczególnie rozwinięto ją w wieku XIX, za panowania cesarza Tao Kunga i cesarzowej wdowy Tzu Hsi (zmarła w roku 1908). Wśród ponad stu psów, których doglądałą osobiście, był i te, należące do odmiany tybetańskiej, wyraźnie różniące się od pekińczyków. Miały one dłuższe głowy, a sierść długą i kosmatą.
                                                            Jeszcze na krótko przed śmiercią cesarzowej kilka
                                                            takich psów tybetańskich przywiózł jej w darze
                                                            zwierzchnik Tybetu Dalaj Lama. Później hodowlę psów                                                             pałacowych zaniedbano, a po rewolucji i ucieczce
                                                            ostatniego cesarza z Pekinu (1924 rok) przestała ona
                                                            istnieć, a część psów trafiła w ręce prywatne.
                                                                      Kilka "tybetańskich lewków" pokazano na wystawach w Pekinie w latach trzydziestych zeszłego wieku, a w roku 1933 mieszkająca tam Francuzka, księżna D' Anjou, napisała pierwszy wzorzec rasy. Właściwą ojczyzną shih tzu stała się jednak Wielka Brytania. W roku 1930 powracająca do kraju Lady Brownrigg przywiozła tam parę psów tej rasy, zarejestrowanej pod dzisiejszą nazwą w 1934 roku. Para ta, a także psy sprowadzone w 1932 roku do Norwegii przez panią Kaufmann, to przodkowie większości dzisiejszych shih tzu.
          Brytyjski klub rasy utworzony został przez Lady Brownrigg. Prowadziła go ona przez trzydzieści lat, doglądając osobiście wszystkiego. Większą popularność przyniosły rasie dopiero lata sześćdziesiąte zeszłego wieku: obecnie shih tzu są znane i hodowane na całym świecie.
Shih tzu, przekład A. Redlicka, Łódź 2005.